Overprikkeld en gesloten

Soms kan je een dag hebben waarin alles in waas aan je voorbij gaat. Je doet je best, maar eigenlijk vind je geen aansluiting met jezelf en ook niet met de mensen om je heen.

Overprikkeld en gesloten
Dezelfde opleidingsgroep, nieuwe trainer. 
Weer een korte voorstelronde.
Stress!!

Drukke week achter de rug. 
Veel gedaan, de grenzen opgerekt. 
Ik ben moe. 
Ik zie op tegen de Zoom les van vandaag. 

Ik ben overprikkeld en gesloten. 
En ik ben er voor de verandering oke mee. 
Geen verwijten in mezelf. 
Alleen maar een ja en zo is het nu. 

Compassie en begrip. 
Naar het kleine bevroren overvraagde meisje in mij. 
Het is allemaal wat veel geweest. 

Hoe mooi is het dat het lichaam dan zelf aan de rem trekt. 
Even een halt toeroept. 
Vandaag geen enthousiaste, spontane uitingen. 

Hoe graag ik ook verbinding wil maken met de trainer.
Met de groep. 
Nu even niet. 
Maar ik ben er wel. 
En ik geniet. 

Ik geniet van de nieuwe trainer. 
Wat een aardige vrouw. 
Ik geniet van de groep. 
Wat leuk om jullie allemaal weer te zien!

Ik zit achter mijn masker, mijn muurtje. 
Niet omdat ik dat wil. 
Maar omdat mijn brein dat nu nodig heeft. 
Het heeft behoefte aan wat rust. 
En ik heb het daar nu mee te doen. 

Er is ook een andere kant.
Een verlangen naar eten.
Veel en zoet eten.
Snoepen, snaaien, bunkeren. 

Weg van dit nare gesloten, strakke gevoel in mijn hoofd en lijf. 
Ik merk het op en geef nu geen gehoor aan dat verlangen. 
In plaats daarvan neem ik waar wat er in mij gebeurt. 
Wat ik voel.
Wat ik denk. 

Ik zie dat ik een keuze heb. 

Ik observeer het muurtje, het pantser, het masker. 
Ik knuffel het. Ik streel het. Ik bewoon het.
Ik houd het in mijn armen. 

Met alle geduld en liefde die ik in mij heb. 
Straks komt het blije meisje, de enthousiaste vrouw wel weer naar buiten. Maar nu even niet. 

Bij mindfulness heb ik geleerd om geduldig te zijn.
Ook als het even niet zo prettig is.
Nu en hier zijn.

Met aandacht verbinding maken…
Er is een tegenstribbelen.
Een verstijving.

En dan na verloop van tijd een zucht.
Een glimlach met een traan verschijnt op mijn gezicht.  

Met aandacht verbinding maken…
Niet altijd makkelijk.
Wel altijd helend.