De mushroom man

Hoe een eenpersoonsdiner bij kaarslicht een bijzondere wending kreeg

Ik heb net mijn voorgerecht op, mijn lege bord wordt weggehaald door de ober. 

In mijn ooghoek zie ik de man die schuin achter me aan een tafeltje zit, naar me toe draaien.

Hij vraagt of ik samen met hem wil eten..?

Hotelovernachting met diner
Van de week was ik voor een twee-daagse bijscholing “mindfulness voor jongeren” in Den Bosch. Om mezelf wat rust te gunnen had ik een hotel geboekt in Vught.

Lekker rustig bijkomen en opladen op Landgoed Huize Bergen. En met het inwisselen van wat gespaarde Freebees, nog best betaalbaar ook. 

Nu ik toch op zo’n mooie plek was, wilde ik er ook wel lekker eten. Zowel het restaurant als de menukaart zagen er veelbelovend uit. Ik zette me over een lichte schroom heen om alleen te eten en koos voor het 3-gangen menu.  

Mijn iPhone was mijn tafelgenoot 
Alles was top: een rustig restaurant met een aantal gevulde tafeltjes, prima bediening, mooie entourage, lekker eten. Maar wat doe je als je alleen bent en niet wilt opvallen? 

Inderdaad, ik had mijn telefoon op tafel en was daar steeds mee bezig om maar niet te veel naar de andere tafels te “staren” tot mijn volgende gang werd opgediend. 

Een verassende uitnodiging, van een bijzondere man
Ik had net mijn voorgerecht op en nam een slokje van een heerlijke Portugese witte wijn, toen ik werd aangesproken door de heer die schuin achter mij was gaan zitten. Ook hij zat alleen aan een tafel gedekt voor twee.  

Hij excuseerde zich in het Engels om mij zo maar te storen. De ober haalde mijn lege bord van tafel en bleef aarzelend staan om te horen wat de Engelsman mij te vragen had. 

Het was de Engelsman opgevallen dat ik alleen was. En hij had wel zin in een praatje. Of ik het een idee vond om de rest van mijn diner bij hem aan tafel te nuttigen. Hij had net zijn diner besteld en zijn krant al drie keer uitgelezen. En waarom zouden we allebei alleen eten als we ook een tafel kunnen delen? 

Ik voelde mijn gezicht knalrood worden
Ken je het tv-programma nog van vroeger: “Doet-ie ‘t of doet-ie ‘t? Zo voelde het voor mij even, toen ik zat te dubben wat ik moest antwoorden op deze best wel brutale vraag, gesteld door een welgestelde gepensioneerde Engelsman. 

Naast de duizend dingen die door mijn hoofd gingen, dacht ik aan een mindfulness oefening: Niet gelijk reageren, eerst voelen, observeren, reflecteren en dan een keuze maken om gepast te reageren.

Mijn leraar noemde dat vandaag de “GEL-oefening”
Sta stil bij je Gevoel, Emotie en Lichamelijke ervaring. 

Het eerste wat ik merkte was dat ik knalrood werd en niet wist hoe ik moest reageren. 

Miin adem zat plots heel hoog en ik voelde een onbestemde kriebel in mijn buik.

Er ging een gevoel van schaamte en lichte paniek door me heen. Maar de  nieuwsgierigheid en geamuseerdheid volgde daarop toen ik mijn adem weer terug had gevonden.

Ik dacht: wie is deze man, heb ik hier zin in, ja-nee-ja-ik-weet-niet, wat zal de ober hier wel niet van denken, hoe red ik me hier uit?  

De mushroom-man
De geamuseerdheid en nieuwsgierigheid wonnen het van mijn angst. Ik knikte tegen de ober dat het oké was en ik ben bij de Engelsman gaan zitten die Michael bleek te heten en zijn hele leven in de “mushroom-business” had gezeten. 

In eerste instantie had ik een andere associatie bij “mushrooms” dan waar hij zijn hart aan had verpand. Ik voelde mijn mondhoeken opkrullen toen hij gepassioneerd begon te vertellen over zijn liefde voor de mushrooms (champignons) en hoe hij daar steenrijk mee was geworden. 

Gelukkig herkende ik mijn gedachten als zijnde gedachten. Het beeld wat in mijn hoofd ontstond van een stuiterende hypie bevangen door een psychedelisch trip, was niet te verenigen met het werkelijke beeld van deze rustige champignonen-kweker die nu voor mij zat.  

Compassie voor mijn tafelgenoot
Ondanks het vreemde van deze setting, onze gerechten liepen bijvoorbeeld helemaal niet synchroon -zijn voorgerecht kwam toen ik halverwege mijn hoodgerecht was- werd het wel een gezellige en ongedwongen avond. 

Michael voelde zich duidelijk eenzaam en dat bleek te kloppen uit wat hij me vertelde. Hij was twee jaar geleden met pensioen gegaan en had zijn bedrijf verkocht. Maar de champignons waren nog altijd zijn lust en zijn leven, vandaar dat hij naar de Brabant Hallen was gekomen voor de champignonen beurs. 

Ondanks dat het meer een monoloog was dan een dialoog, waar Michael zich meerdere malen voor excuseerde (hij praatte te veel, zei hij steeds) was het een leuk gesprek. Ik voelde oprecht medeleven, die het beste valt te omschrijven als compassie. 

Een beetje vreemd, maar wel gezellig
Na het dessert en de koffie bedankte de Engelsman mij hartelijk voor mijn tijd en aandacht.  Met een buiging en een kus op mijn hand nam hij afscheid van me. Zijn hoffelijkheid paste helemaal bij de stijl en aankleding van het restaurant.

De ober vroeg me bij vertrek nog of ik een fijne avond had gehad. Zeker, een beetje vreemd, maar wel gezellig.